کرال پشت
شنا - کرال پشت

کرال پشت، ازدیدگاه ورزشی برای شناکردن سریع و شکیل بوده ،بیشترین بازدهی را دارد. کرال پشت در مقایسه با دیگر حالت ها، به دلیل سادگی در تنفس، ساده تر بوده و فراگیری آن آسانتر است. در مقابل جهت یابی در این نوع شنا کمی سخت به نظر می رسد، که باید زودتر فرا گرفت. نفس کشیدن ،هنگامی که یکی از دستها بطرف بیرون پرتاب شده اند انجام میگیرد و بازدم در زمان فشارهمان دست موقعی که در زیر آب هست، صورت می گیرد. شناگر باید به بازدم کامل ، توجه داشته باشد.

 

در کرال پشت، بدن شناگر باید کشیده و تقریباً موازی سطح آب قرار گیرد. بالاتنه هماهنگ با حرکات دست و به صورت ریتمیک حول؟ محورطولی بدن می چرخد، در حالی که بدن باید حتی الامکان ثابت بماند. سرآرام نگاه داشته می شود، نیمی از آن زیر آب قرار دارد، عضلات گردن شل و نگاه به سمت بالا می باشد. موقعیت سر برای نگاه داشتن تعادل بدن بسیار مهم است. ضربه پا از مفصل لگن آغاز می گردد، مانند ضربه شلاق از مفصل زانو عبور کرده و در نوک انگشتان پا پایان می یابد. پنجه پا ، هنگام حرکت پا به بالا به علت فشار آب کشیده می شود و کمی به سمت میجرخد . این حرکات رو به بالا و پائین پا کاملاً روان می باشند و زانو نباید از آب خارج شود. دست هنگام ورود به آب که از سمت انگشت کوچک آب را لمس میکند، باید حتی الامکان کشیده باشد و این عمل قبل از خارج شدن دست دیگر از آب صورت می گیرد. در مرحله فشار آب، دست با یک حرکت فشاری پرقدرت و با شتاب، در کنار بدن و در راستای آن کشیده می شود، تا از آب خارج گردد. با خارج شدن دست از آب، شانه بالا آورده می شود و دست فوراً به صورت شل و ریلکس به جلو برده می شود. حال دست به صورت کشیده و بدون مقاومت و به موازات شانه وارد آب می گردد. حرکات دست باید با ضربات پا و چرخش بدن هماهنگ باشد.

در کرال پشت همواره از ضربات 6تایی پا استفاده می گردد، یعنی 6 ضربه پا برای هر 2 کشش دست. هنگام حرکت فشاری، حرکت دست به صورت کاملاً روان به دست دیگر منتقل می شود و بدن به سمت دیگر می چرخد.

جهت یادآوری: 3 نکته اصلی کرال پشت

کل حرکت به صورت ریتمیک و بدون وقفه صورت می گیرد.

چرخش قوی شانه ها به جپ و راست، حرکت کششی پر قدرت و طویل ، دست ها را ممکن می سازد.

در حرکات دست باید بر مرحله فشاردست به عقب ، تمرکز کرد، که نهایتا به مرحله پرتاب دست در خارج از آب – که در حالت ریلکس است – ختم می گردد.

استارت: در حالیکه دست ها موازی شانه می باشند سکوی استارت را نگه می دارند و شانه را به سمت خود می کشند. زاویه زانو باز می ماند. با سوت استارت باسن مایل به سمت بالا پرتاب می شود و همزمان دست ها به سمت مسیر شنا پرتاب می شوند و سر به عقب انداخته می شود و پائین تنه کشیده می شود. با ورود دست های کشیده به آب، ساق پا و پا بالا آورده می شوند. به این ترتیب دست ها، سر، بدن و پاها با کمترین مقاومت و در کمترین سطح برخورد ممکن با زاویه کم وارد آب می شوند. سر و دست ها پس از ورود به آب به صورت افقی قرار می گیرند. در مرحله زیر آب، شناگر ضربات پای دلفینی کوتاه و سریع انجام می دهد. سپس با حرکت پر قدرت دست و با زاویه ای کم، سطح آب را می شکافد. همزمان حرکت پای دلفینی به ضربات کرال پشت تبدیل می شوند.

برگشت (چرخش): هنگام شنا به سمت دیوار، شناگر سرعت را ثابت نگاه می دارد. با آخرین حرکت دست کرال پشت، از حالت پشت به سینه بر می گردد. با حرکت بعدی دست، شناگر حرکت چرخشی را انجام می دهد. زانوها تا نزدیکی پیشانی می آیند تا شعاع حرکتی به حداقل برسد. پاها همزمان روی دیوار قرار می گیرند. از این حالت، با بدن و دست های ثابت، پاها بدن را با فشار به جلو پرتاب می کنند. حال حرکت دلفینی پا صورت می گیرد، که با اولین حرکت دست به ضربات نوبتی پا تبدیل می شود.